Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ชีวิต’ Category

When I turned 50 I begin to realize that I cannot tell people what to believe or what to do. I look back and feel humble in the face of all the mistakes I’ve made and regrets that I’ve accumulated. But that’s not the end of the struggle. In the past 3 years I’ve experienced what I call spiritual desolation. I’ve made numerous heart felt petitions to God, those prayers that came from the depth of my soul. And again and again and again the answers never came. Opportunities passed right before me. I remember nights of pleading with God, pleading to the point where I just could not find words to speak. Pleading in exhaustion. And the lack of answers just passed right before me. I learn something within this period of spiritual isolation. Perhaps God does not solve your problems, remove the obstacles, fix the issues. Perhaps problems and issues remain and we just have to try our best to face the problems and be willing to face consequences. And the question remain, where is God in all these?

I’ve come to believe that there are those random moments in our lives where we sense that there’s something infinite, it is feeling of how small we are and yet we are a part of this Infinite Being from which we draw a deep sense of meaning. And we do not really know where our lives will lead. We do not know how God really works. But in those random moments, we know that we are a part of something infinite.

There is a second movement to this journey for me. How do we know that God is here when we face disappointments, and regrets, and our frailty as human beings, and when nothing is going the way we hope, and we are tired? We know that God is here when in the midst of these troubling events and struggles and mistakes we long to be an instrument of God’s love. In the midst of our pain, we complain to God, we beg God for answer, we request, we negotiate, we get upset, and there we are on our knees pleading with God to be an instrument of love.

Read Full Post »

ปัญญาจารย์ 9:10

10 มือของเจ้าจับทำการงานอะไร จงกระทำการนั้นด้วยเต็มกำลังของเจ้า เพราะว่าในแดนคนตายที่เจ้าจะไปนั้น ไม่มีการงานหรือแนวความคิด หรือความรู้ หรือสติปัญญา

เรื่องของโต๊ะ

ในสมัยเป็นเด็กๆมี ทีมตลกรุ่นแรกมาออกรายการ
มีชายสองคนใส่ชุดจีนนั้งอยู่ที่โต๊ะ
ชายคนแรกถามชายที่นั้งอีกข้าง
ลื้อชื่อะไร
ชายคนที่สองตอบ
อั่วนะชื่อตังโต๊ะ
ทำไมลื้อชื่อตั่งโค๊ะ
ก็เพราะอั่วเอาโต๊ะมาตั้ง
มันเป็นตรรกที่แปลกๆ

ตอนเรียนปรัชญา นักปรัชญาชอบถาม
เรารู้ได้ยังไงว่าโต๊ะนี้มีจริง

ผมก็ถามเพราะผมชอบปรัชญา
หลายปีที่ผมถาม
โต๊ะ เรารู้ได้ไง ว่ามันคือโต๊ะ
อะไรทำให้โต๊ะเป็นโต๊ะ

วันหนึ่งผมไปซื้อโต๊ะ
มันทำด้วยไม้เนื้อแข็ง หนาหนึ่งนิ้ว ขาเหล็กสีดำ
มันทน มันเท่ห์
มันตั้งที่ห้องครัวเปิด
บรรเจิดด้วยทิวทัศษ์ เขียวอราม

แต่วันหนึ่งพี่มาเห็นโต๊ะ บอกว่าสวยดี
อยากได้แบบนี่เลย
ชวนไปซื้อโต๊ะ

ผมเลยพาไปบ้านถวาย
เราก็เดินเข้าไปร้านขายโต๊ะ
คนขายเป็นชายอายุห้าสิบต้นๆ
เขาไม่เห็นว่าเรามา

เพราะเขาทุ่มเทกับการออกแบบโต๊ะ
พอรู้ตัวอีกทีเห็นผมกับพี่ยื่นอยู่

เขาบอกว่า
โต๊ะมันไม่เป็นเพียงโต๊ะ
ความหมายของโต๊ะอยู่ที่ความสัมพันธ์กับคนที่ใช้โต๊ะ
ผมฟังแล้วชอบใจมาก

เหมือนเอานักปรัชญาอัตถิภาวะนิยมมาทำโต๊ะ

เขาเคยเป็นเจ้าของ Resort แห่งหนึ่ง
แต่ประสบกับ mid life crisis
ฉันคือใคร ใครคือฉัน
ฉันไม่รู้ ฉันตอบไม่ได้
ฉันถามพระภิกษุๆ กลืนนำลาย
ฉันหรือ ฉันคือมื้อเช้าและมื้อเพล
เขาเลนต้องหา

เขาเริ่มซึมเศร้า เขาออกค้นหา
จนในที่สุดเขาค้นพบว่า
เขาเป็นศิลปินเป็นนักออกแบบโต็ะและเก้าอี้
โต๊ะทุกตัวมีเอกลักษณ์ มีชื่อ
เขาเป็นศิลปินที่ทำงานด้วยใจ
ไม่ได้ผลิตสินค้าเพื่อหารายได้
แต่ถ้าได้ก็ดี

เขาศูนย์เสียหลายอย่างในช่วงวิกฤติ
แต่ที่เขาได้คืนมาคือใจ

ผมมองดูโต๊ะผม
ทำไมโต๊ะผมไม่มีเรื่องเหมือนโต๊ะของพี่
ผมอยากได้โต๊ะที่มีเรือง
มันมีความหมาย

ผมมีมอไซฮอนด้า AX1  ปี 92
อาจารย์อธิคมบอกผมว่า
มันดูๆไม่ครบนะ มาลองคันใหม่ไหม
ผมก็อยากมาก

แต่คันที่ผมมี มันมีเรื่อง
เพราะเจ้าของเป็นชาวอังกฤษ
ซื้อมามื่อสอง
แล้วขับจากพะเยาไปถึง Shangrila
ซึ่งเป็นประตูสู่ธิเบส มีความสูงที่ 10000 ฟุต
มันเป็นมอไซที่ได้สัมผัสกับสัจจธรรม

Google Map ตอบว่า Can’t find a way there

มันมีเรื่อง

ผมมีกางเกงสีนำเงินเก่าๆตัวหนึ่ง
ซื้อมาจากตลาด 250 บาท แต่มันใส่สบายมาก
และก็จะมีรอยขาดที่หัวเขาเล็กๆ
ไม่สังเกตุก็ไม่เห็น

แต่ชอบใส่เพราะมันมีเรื่อง
เพราะวันหนึ่ขนาดขี่มอไซวิบาก 250
บิดซิ่งเพราะรีบขณะที่จะออก
จาก Big C มีรถตู้ตัดหน้า
ล้มแบบสวย ลงไปนอนอยู่ข้างฟุตบาท
ช่างที่เห็นช่วยเข็นมาที่ร้านแล้วถามว่า

ลุง ลุงไหวป่าว
ไหว ผมตอบ

ทุกครั้งที่ใส่มันคอยเตื่อน
ว่าถึงจะลุง ก็ยังไหว ลุงไหว

เมือปี 88 ผมนังรถทัวร์จากสิงคโปร์มาหาดใหญ่กับอาจารย์สมชัยแลัคณะ
ประมาณตี 1 รถพริควําสึ่ตลบในมาเลเซีย
กระดูกมือซ้ายหักและกระดูไห้ปลาร้าหัก
หมออินเทอรมาดูบอกไม่เป็นไร กินยาแก้ปวดเดียวก็หาย
ผมเจ็บและเหนือยมาก
บอกตัวเองว่าถ้าถึงหาดใหญ่จะนอนรรพักให้สบาย
ถึงหาดใหญ่นำท่วม
ผมไปรพ เขาว่าไม่หนักนอนรพไม่ได้
ผมถามไปนอนไหน
ไปนอนวัด
ผมนอนวัดเอารองเท้าเป็นหมอน
สองชั่วโมงไม่ไหวเลยเดินำปที่รพทหาร
เขาadmitทันที
ตอนเช้า มีพยาบาลสาว
มาดูแล
เธอยิ้ม ผมหายเจ็บทันที
เธอถามว่าเป็นอะไรยังไง
เธอก็จัดการเอาอาหาร เอายา เช็ดหน้า
เธอเห็นเสื้อผมขาดเธอก็ไปหามาให้จนได้
เธอยิ้มและวอกให้ดูแลตัวเอง
แล้วเธอก็กลับไปนั้งเขียนบันทึกที่โต๊ะ

งานจากใจมักจะมาพร้อมเรื่อง
ไม่ใช่แค่ตับไตใส่พุง
แต่อาจเป็นตับของลุงที่เสียลูกที่เยาววัย
เลยย้อมใจในวงเหล้า

หรืออาจเป็นไตจากความดันสูง
เพราะชีวิตที่ดันทุรัง ที่ต้องดั่งดน เพราะอยู่ตัวคนเดียว

หรือพุงของคนเหง่า ที่มีเพียงอาหารเป็นเพื่อน

เวลาคุณนั้งที่โต๊ะเขียนบันทึกคนไข้
หวังว่าโต๊ะคุณจะจำเรื่องราวจากใจ
เพราะคุณใส่ใจในสิ่งที่ทำ

Read Full Post »

ชายชรา มองหน้าชายหมุ่มที่กำลังไฟแรงค้นหาสัจธรรม สายนะ ถ้าสายมันตึงเกิน มันจะขาด

ถ้ามันหย่อนมันจะไม่สามารถผลิตเสียงเพลงที่ไพเราะ เสียงไพเราะสายต้องตึงพอ ไม่ตึงมากไม่หย่อนมาก

เรากลังอยู่ในสังคมที่มีความแตกแยกสูง polarization กลายเป็นปรากฎการณ์ที่เราเห็นอยู่ทุกวัน ในแวดวงการเมื่อง การศึกษา การปฎิบัติ มุมมอง ผมสังเกตุว่า บ่อยครั้ง รากของ polarization ดูเหมือนจะเป็นความคิดแนว linear logic  ซึ่งมีรากมาจากสมัยใหม่นิยม (modernity) เพราะ ใน linear logic ที่ได้เข้ามามีบทบาทมากในระบบการศึกษาของเรา มันมีทางออกแค่สองทาง ไม่ถูกก็ผิด ไม่ดีก็เลว ไม่ขาวก็ดำ มันคือขอบเขตุของเหตุผล ที่มักจะใช้กัน และบ่อยครั้งความจริงมักอยู่กลางๆ ทุกครั้งที่ผมได้ยินคำพูดแน่ extreme  ผมระวังเสมอ ไม่ใช่ไม่มีความเป็นไปได้แต่ มันน่าสงสัย วเพราะแนวคิดแบบนี้มักจะไม่สามารถ เก็บข้อปรีกย่อยที่ซับซ้อน ในอีกแง่มุมปรัชญาเอเซียมักจะเน้นการความสามารถที่จะยึกขั้วสองขั้วที่แย้งกัน โดยไม่ให้เป็นปฎิปักษ์

 

 

Read Full Post »

Roller coasters are definitely not my favorite. I remember when a group of friends visited Disneyland and every one wanted to ride Space Mountain. I had to act brave but held on to the handle so tightly and uttered a few non-sensible syllables to calm myself down. I often tried to look for smaller ones in order to increase my courage. Perhaps it was helpful but certainly a not cured. What a metaphor for life when internally one swings in the extremes in between…joy and sorrow, hope and disappointment, high and low, smiles and tears, fun and pain…and the ride keeps going. Perhaps one way to deal with this roller coaster is to stop and a get out of it so that you can remove yourself and watch the ride. The other way is perhap to just enjoy the ride…taking them all in…the high and the low, the fear and the thrill, and believe that in the end, the very end end of all…one will always come out all right.

Read Full Post »

We create meaning through story telling. We tell stories by weaving events into a pattern that conveys a sense of who we are in the configuration of the “happenings” in our lives. Perhaps at the core of each story lies a desire for validation through plots and circumstances of life, or  of being thrown into life itself. However, how is story to be told in the face of trauma. Where is the place of validation of value in traumatic events especially when the trauma takes on a very personal nature. The life of Pi takes trauma to a different level, the level where transcendence is required to be able to even tell stories. And there he was in a small boat after the sinking of a commercial ship with a tiger, a hyena, an orangutan, and a zebra survived to see the hyena killed the zebra and the orangutan. And most importantly, hyena being killed by Richard Parker, the Bengal Tiger. And the rest of the story was just him and the tiger on the boat trying to survive, trying to tame the tiger, trying to negotiate with the tiger, trying to live with the tiger, trying to survive with the tiger on the same boat. How does one tell validating stories in witnessing events of violence? When the evil cook (hyena) murdered his mother (orangutan) and a sailor (zebra) and in anger and through survival mode he killed the cook. He, Pi, was Richard Parker. It is one thing to witness violence. It is another when violence emerges from within oneself. So Pi told stories of how he came to term with Richard Parker and how, finally upon landing on the shore, Richard Parker just disappeared into the forest. When trauma is too damaging, one has to turn to metaphor to convey meaning because facing raw reality of one’s internal violence, especially for a boy, is just too destructive. The story of Pi is the story that helps to sustain a person in the face of deep trauma. It is metaphoric process of meaning making. It is externalizing internal violence into a fantasy that is manageable for the soul.

Read Full Post »


I love this song. But then I love most CCR’s songs any way. I remember saying I feel spiritual listening to CCR’s and many of my students concur. What is it about this song? There are many interpretations out there but for me it is going into the very depth of every day reality…the paradox of life, the constant need to keep things in tension in life. “There’s a calm before the storm.” Linear thinking would expect the calm to remain and definitely no storms.  “Have you ever seen the rain coming down on a sunny day.” Sunny day is bright. It is just sunny. It feels nice. But then it rains when you expects a beautiful day. Have you ever stumbled upon pain when things are supposed to be bright and sunny? When everything is just looking great, suddenly you could feel the tear drops running down your face. “Where the sun is cold and the rain is hot.” And when you expect something warm, it turns out to be cold. And when you want things to cool down, the temperature rises. Such is life. Such is the reality of life. There is the ‘calm’ and there’s the ‘storm, there is a sunny day and then it rains, there are days when the sun gives you chill and the cold makes you sweat. Have you ever seen the rain coming down on a sunny day? I suppose in our mature years, we have all seen this phenomena and the person who is able to find rhythm in this song, finds what it means to live in the midst of life. I think this is what my students meant when to them this song generates a sense of spirituality.

Read Full Post »

“Man suffers only because he takes seriously what the gods made for fun.” 

Alan Wilson Watts

“Out beyond ideas of wrongdoing 
and rightdoing there is a field.
I’ll meet you there.

When the soul lies down in that grass
the world is too full to talk about.” 
Rumi

Read Full Post »

Older Posts »