Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Education’ Category

ปัญญาจารย์ 9:10

10 มือของเจ้าจับทำการงานอะไร จงกระทำการนั้นด้วยเต็มกำลังของเจ้า เพราะว่าในแดนคนตายที่เจ้าจะไปนั้น ไม่มีการงานหรือแนวความคิด หรือความรู้ หรือสติปัญญา

เรื่องของโต๊ะ

ในสมัยเป็นเด็กๆมี ทีมตลกรุ่นแรกมาออกรายการ
มีชายสองคนใส่ชุดจีนนั้งอยู่ที่โต๊ะ
ชายคนแรกถามชายที่นั้งอีกข้าง
ลื้อชื่อะไร
ชายคนที่สองตอบ
อั่วนะชื่อตังโต๊ะ
ทำไมลื้อชื่อตั่งโค๊ะ
ก็เพราะอั่วเอาโต๊ะมาตั้ง
มันเป็นตรรกที่แปลกๆ

ตอนเรียนปรัชญา นักปรัชญาชอบถาม
เรารู้ได้ยังไงว่าโต๊ะนี้มีจริง

ผมก็ถามเพราะผมชอบปรัชญา
หลายปีที่ผมถาม
โต๊ะ เรารู้ได้ไง ว่ามันคือโต๊ะ
อะไรทำให้โต๊ะเป็นโต๊ะ

วันหนึ่งผมไปซื้อโต๊ะ
มันทำด้วยไม้เนื้อแข็ง หนาหนึ่งนิ้ว ขาเหล็กสีดำ
มันทน มันเท่ห์
มันตั้งที่ห้องครัวเปิด
บรรเจิดด้วยทิวทัศษ์ เขียวอราม

แต่วันหนึ่งพี่มาเห็นโต๊ะ บอกว่าสวยดี
อยากได้แบบนี่เลย
ชวนไปซื้อโต๊ะ

ผมเลยพาไปบ้านถวาย
เราก็เดินเข้าไปร้านขายโต๊ะ
คนขายเป็นชายอายุห้าสิบต้นๆ
เขาไม่เห็นว่าเรามา

เพราะเขาทุ่มเทกับการออกแบบโต๊ะ
พอรู้ตัวอีกทีเห็นผมกับพี่ยื่นอยู่

เขาบอกว่า
โต๊ะมันไม่เป็นเพียงโต๊ะ
ความหมายของโต๊ะอยู่ที่ความสัมพันธ์กับคนที่ใช้โต๊ะ
ผมฟังแล้วชอบใจมาก

เหมือนเอานักปรัชญาอัตถิภาวะนิยมมาทำโต๊ะ

เขาเคยเป็นเจ้าของ Resort แห่งหนึ่ง
แต่ประสบกับ mid life crisis
ฉันคือใคร ใครคือฉัน
ฉันไม่รู้ ฉันตอบไม่ได้
ฉันถามพระภิกษุๆ กลืนนำลาย
ฉันหรือ ฉันคือมื้อเช้าและมื้อเพล
เขาเลนต้องหา

เขาเริ่มซึมเศร้า เขาออกค้นหา
จนในที่สุดเขาค้นพบว่า
เขาเป็นศิลปินเป็นนักออกแบบโต็ะและเก้าอี้
โต๊ะทุกตัวมีเอกลักษณ์ มีชื่อ
เขาเป็นศิลปินที่ทำงานด้วยใจ
ไม่ได้ผลิตสินค้าเพื่อหารายได้
แต่ถ้าได้ก็ดี

เขาศูนย์เสียหลายอย่างในช่วงวิกฤติ
แต่ที่เขาได้คืนมาคือใจ

ผมมองดูโต๊ะผม
ทำไมโต๊ะผมไม่มีเรื่องเหมือนโต๊ะของพี่
ผมอยากได้โต๊ะที่มีเรือง
มันมีความหมาย

ผมมีมอไซฮอนด้า AX1  ปี 92
อาจารย์อธิคมบอกผมว่า
มันดูๆไม่ครบนะ มาลองคันใหม่ไหม
ผมก็อยากมาก

แต่คันที่ผมมี มันมีเรื่อง
เพราะเจ้าของเป็นชาวอังกฤษ
ซื้อมามื่อสอง
แล้วขับจากพะเยาไปถึง Shangrila
ซึ่งเป็นประตูสู่ธิเบส มีความสูงที่ 10000 ฟุต
มันเป็นมอไซที่ได้สัมผัสกับสัจจธรรม

Google Map ตอบว่า Can’t find a way there

มันมีเรื่อง

ผมมีกางเกงสีนำเงินเก่าๆตัวหนึ่ง
ซื้อมาจากตลาด 250 บาท แต่มันใส่สบายมาก
และก็จะมีรอยขาดที่หัวเขาเล็กๆ
ไม่สังเกตุก็ไม่เห็น

แต่ชอบใส่เพราะมันมีเรื่อง
เพราะวันหนึ่ขนาดขี่มอไซวิบาก 250
บิดซิ่งเพราะรีบขณะที่จะออก
จาก Big C มีรถตู้ตัดหน้า
ล้มแบบสวย ลงไปนอนอยู่ข้างฟุตบาท
ช่างที่เห็นช่วยเข็นมาที่ร้านแล้วถามว่า

ลุง ลุงไหวป่าว
ไหว ผมตอบ

ทุกครั้งที่ใส่มันคอยเตื่อน
ว่าถึงจะลุง ก็ยังไหว ลุงไหว

เมือปี 88 ผมนังรถทัวร์จากสิงคโปร์มาหาดใหญ่กับอาจารย์สมชัยแลัคณะ
ประมาณตี 1 รถพริควําสึ่ตลบในมาเลเซีย
กระดูกมือซ้ายหักและกระดูไห้ปลาร้าหัก
หมออินเทอรมาดูบอกไม่เป็นไร กินยาแก้ปวดเดียวก็หาย
ผมเจ็บและเหนือยมาก
บอกตัวเองว่าถ้าถึงหาดใหญ่จะนอนรรพักให้สบาย
ถึงหาดใหญ่นำท่วม
ผมไปรพ เขาว่าไม่หนักนอนรพไม่ได้
ผมถามไปนอนไหน
ไปนอนวัด
ผมนอนวัดเอารองเท้าเป็นหมอน
สองชั่วโมงไม่ไหวเลยเดินำปที่รพทหาร
เขาadmitทันที
ตอนเช้า มีพยาบาลสาว
มาดูแล
เธอยิ้ม ผมหายเจ็บทันที
เธอถามว่าเป็นอะไรยังไง
เธอก็จัดการเอาอาหาร เอายา เช็ดหน้า
เธอเห็นเสื้อผมขาดเธอก็ไปหามาให้จนได้
เธอยิ้มและวอกให้ดูแลตัวเอง
แล้วเธอก็กลับไปนั้งเขียนบันทึกที่โต๊ะ

งานจากใจมักจะมาพร้อมเรื่อง
ไม่ใช่แค่ตับไตใส่พุง
แต่อาจเป็นตับของลุงที่เสียลูกที่เยาววัย
เลยย้อมใจในวงเหล้า

หรืออาจเป็นไตจากความดันสูง
เพราะชีวิตที่ดันทุรัง ที่ต้องดั่งดน เพราะอยู่ตัวคนเดียว

หรือพุงของคนเหง่า ที่มีเพียงอาหารเป็นเพื่อน

เวลาคุณนั้งที่โต๊ะเขียนบันทึกคนไข้
หวังว่าโต๊ะคุณจะจำเรื่องราวจากใจ
เพราะคุณใส่ใจในสิ่งที่ทำ

Advertisements

Read Full Post »

So I took a general exam dealing with research and statistics while I was in Thailand. I actually took a class and thought I actually learned good stuff while in class.  I thought I was doing alright. After the 2 hour exam I felt like passing was in my reach. Yesterday I was informed that my score was a T-score at 40 percent. Now, that’s 10 percent lower than the mean. How is that possible? A couple of things ran through my mind. First, they must have gotten the wrong name.  Second, I’m done!!!  How can I do so badly. I have been in higher education for over 20 years. This is kind of embarrassing. And then slowly my spiritual dimension spoke to me on a number of possible ways of perceiving. First, failure is one of the best instruments to help us come to a true understanding of who we are. Success does not do a good a job as failure. I makes me wonder what is it that is hard. It makes me realize that I do have a concern of how I’m being viewed. Being viewed as a failure is rather difficult. But should this change anything for me? Probably not. I’m still the same average person and I’m ok. My value does not depend on the T-score. If I were able to come to this realization, I may be the most liberated person. However, it is not as easy as I thought. But I’m getting there. Then there is the realization that there is such a thing as latent hidden curriculum in education. And some time it is the hidden failure that really helps you grow. And in life, the real thing is not about T-scores. I life, it is about living. It is about authenticity. It is also about being able to accept failure without allowing that to taint how you see yourself. So indeed, it is a part of education. And then there is the understanding that all things that happen in life is good along the line of Lao Tzu and Chuang Tzu and ofcouse the story of the old Chinese farmer and his son and their horse.  You never really know what this failure will contribute or not contribute to you any way.  So after pondering these thoughts, it is still hard but it does give a perspective to hang one’s sense of self and moving toward that authenticity of life which is the peak of the meaning of life. I’m proud of myself for thinking these thoughts!!!

Read Full Post »

Changes in our understanding of the phenomenal world has subtle implication toward how we come to see the process of education. The world as we come to know is no longer the passive object of our academic manipulation for the attainment of educational goal. The world is as much a subject as we are. It no longer stands as cold object for our analysis. It is an organic dynamic living world that invites us to a subject-subject interaction. Translating this into the classroom setting, perhaps the era where students are treated as object has to be reevaluated. And if students remain subjects among many other subjects, perhaps as educators, they should be viewed as texts among many other texts.  Treating students as texts suggests an attitude of learning and an eagerness to explore. Educator’s role is one who facilitates intertextual conversation. And out of this process texts have been added a living breathing dimension to live on in the community that one participates in.

Read Full Post »

The other day I was sitting in admissions committee discussing policies. I never really feel comfortable being in admissions committee for personal reason, or rather, personal bias. Bias is probably an appropriate term. How do we measure a person? How do we sit and decide that this student is qualified and the other, falling short of our standards? Who decides the standards? I am intrigued by the idea that education success changes from generation to generation, from culture to culture. And while evaluation is unavoidable, standards should be viewed with some level of suspicion.  Further, there is a definite bias in academia toward intellectual ability that clouds every other dimension. We are ever ready to admit a 4 point student even if this student has not made any contribution to the society or community. Even if this person is so engrossed in his/her education that he/she sacrifices everything else in the pursuit of good academic performance. And we will be so enthusiastic cheering this student along because this is the measure that we have decided for ourselves. But what about those students whose academic performance may be at an average but whose life demonstrates a life of service and commitment, a person who understands that people are our priority, that the soul is deeper than the mind can grasp, that linear hierarchy is just a line and so why can’t we take a pen and rewrite stories where people matter. How shall we envision future approach to educational assessment? I do not have an answer but a question, I think, that’s worth pondering.

Read Full Post »

This is awesome as it challenges our understanding of what education is all about. It seems that ultimately life is about living and things pertaining to living. And living deals with the every day thing of sustenance. However we have transformed this world through global economy into a world of dependency that takes advantages of our earth and all the resources in order to feed a reality that we build for ourselves. Local economy through local resources seems an option that we have not quite explored enough. This TED talk on an innovative form of education is something to ponder.

Read Full Post »

Last night I met with two of the students that received scholarship from our program. These two sisters came from a Hmong village way up on the hill with no public transportation and no electricity.  Actually this scholarship program sponsored three of the sisters.  The first graduated three years ago and is now working with an insurance company doing well. The second sister will graduate with a bachelor degree in tourism and the youngest will graduate with this February as well. These sisters are really hard working and are performing well academically. While in Chiang Rai they used to work at times till 5 in the morning, came home, and got ready to go to school again in the morning. I asked how many young people in the village get to go to college. Their response was, about 5%.  Not only are they hard working and determined to help support their families, they are concern for their village as well. I had a long conversation about the struggle of the villagers and learned that most villagers do not have sufficient connection. They grow crops yearly and make approximately 500 to 1,000 dollars a year if they were able to sell their crops. They do not have knowledge in terms of outlet for their products. When the price is bad, they suffer. Some years, their entire year labor reaps nothing due to external circumstances and the cycle of debt continues. Their are young people with dreams and vision and courage. They are the minority but through determination, they make a difference for themselves and for their families and hopefully for their village as well.

Read Full Post »

I met Banyen this evening at a restaurant by Ratchadapisek, Bangkok. She has just spent a week in Bangkok and learning to find her ways around. I have known Banyen for over four years. She was among the students that I sponsored while she was pursuing an undergraduate degree in accounting. The very first time I saw her, I visited her house which was located 40 minutes from Chiang Rai city in a small Akka village. We ate Akka meal which was interesting. Since, we have been in contact and every time I visited Chiang Rai I would try to give her a visit. Banyen came from a family of 5, she being the youngest and no one has earned anything beyond a high school diploma. Not just her family, but very few in her village pursued higher education but Banyen was determined to earn a degree and be a place of refuge for her family. After completed an associate degree, she worked full-time for an NGO while studying during weekends to earn her bachelor degree.  A couple of weeks ago I talked to her on FB and told her that I would like to meet with her. But by then she has left Chiang Rai city for Bangkok. Sitting across from her at the restaurant I asked her about her job in Bangkok. Banyen told me that she took three exams in order to become government officer. She competed with over ten thousand applicants and was among one hundred who were selected for employment. She told me that she prayed really hard because she wanted so badly to be an example for young people in her village. She was always encouraging others in her village to go to school and will be helping her nieces and nephews with education. It felt really inspiring to not only learn of her achievement in her career (very few at her age make it through the process) but her passion for her people in the Akka village. I left the dinner touched by her story and hope that God will continue to lead her in her path as she seeks to reach out to others.

Read Full Post »

Older Posts »