Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Life’ Category

ปัญญาจารย์ 9:10

10 มือของเจ้าจับทำการงานอะไร จงกระทำการนั้นด้วยเต็มกำลังของเจ้า เพราะว่าในแดนคนตายที่เจ้าจะไปนั้น ไม่มีการงานหรือแนวความคิด หรือความรู้ หรือสติปัญญา

เรื่องของโต๊ะ

ในสมัยเป็นเด็กๆมี ทีมตลกรุ่นแรกมาออกรายการ
มีชายสองคนใส่ชุดจีนนั้งอยู่ที่โต๊ะ
ชายคนแรกถามชายที่นั้งอีกข้าง
ลื้อชื่อะไร
ชายคนที่สองตอบ
อั่วนะชื่อตังโต๊ะ
ทำไมลื้อชื่อตั่งโค๊ะ
ก็เพราะอั่วเอาโต๊ะมาตั้ง
มันเป็นตรรกที่แปลกๆ

ตอนเรียนปรัชญา นักปรัชญาชอบถาม
เรารู้ได้ยังไงว่าโต๊ะนี้มีจริง

ผมก็ถามเพราะผมชอบปรัชญา
หลายปีที่ผมถาม
โต๊ะ เรารู้ได้ไง ว่ามันคือโต๊ะ
อะไรทำให้โต๊ะเป็นโต๊ะ

วันหนึ่งผมไปซื้อโต๊ะ
มันทำด้วยไม้เนื้อแข็ง หนาหนึ่งนิ้ว ขาเหล็กสีดำ
มันทน มันเท่ห์
มันตั้งที่ห้องครัวเปิด
บรรเจิดด้วยทิวทัศษ์ เขียวอราม

แต่วันหนึ่งพี่มาเห็นโต๊ะ บอกว่าสวยดี
อยากได้แบบนี่เลย
ชวนไปซื้อโต๊ะ

ผมเลยพาไปบ้านถวาย
เราก็เดินเข้าไปร้านขายโต๊ะ
คนขายเป็นชายอายุห้าสิบต้นๆ
เขาไม่เห็นว่าเรามา

เพราะเขาทุ่มเทกับการออกแบบโต๊ะ
พอรู้ตัวอีกทีเห็นผมกับพี่ยื่นอยู่

เขาบอกว่า
โต๊ะมันไม่เป็นเพียงโต๊ะ
ความหมายของโต๊ะอยู่ที่ความสัมพันธ์กับคนที่ใช้โต๊ะ
ผมฟังแล้วชอบใจมาก

เหมือนเอานักปรัชญาอัตถิภาวะนิยมมาทำโต๊ะ

เขาเคยเป็นเจ้าของ Resort แห่งหนึ่ง
แต่ประสบกับ mid life crisis
ฉันคือใคร ใครคือฉัน
ฉันไม่รู้ ฉันตอบไม่ได้
ฉันถามพระภิกษุๆ กลืนนำลาย
ฉันหรือ ฉันคือมื้อเช้าและมื้อเพล
เขาเลนต้องหา

เขาเริ่มซึมเศร้า เขาออกค้นหา
จนในที่สุดเขาค้นพบว่า
เขาเป็นศิลปินเป็นนักออกแบบโต็ะและเก้าอี้
โต๊ะทุกตัวมีเอกลักษณ์ มีชื่อ
เขาเป็นศิลปินที่ทำงานด้วยใจ
ไม่ได้ผลิตสินค้าเพื่อหารายได้
แต่ถ้าได้ก็ดี

เขาศูนย์เสียหลายอย่างในช่วงวิกฤติ
แต่ที่เขาได้คืนมาคือใจ

ผมมองดูโต๊ะผม
ทำไมโต๊ะผมไม่มีเรื่องเหมือนโต๊ะของพี่
ผมอยากได้โต๊ะที่มีเรือง
มันมีความหมาย

ผมมีมอไซฮอนด้า AX1  ปี 92
อาจารย์อธิคมบอกผมว่า
มันดูๆไม่ครบนะ มาลองคันใหม่ไหม
ผมก็อยากมาก

แต่คันที่ผมมี มันมีเรื่อง
เพราะเจ้าของเป็นชาวอังกฤษ
ซื้อมามื่อสอง
แล้วขับจากพะเยาไปถึง Shangrila
ซึ่งเป็นประตูสู่ธิเบส มีความสูงที่ 10000 ฟุต
มันเป็นมอไซที่ได้สัมผัสกับสัจจธรรม

Google Map ตอบว่า Can’t find a way there

มันมีเรื่อง

ผมมีกางเกงสีนำเงินเก่าๆตัวหนึ่ง
ซื้อมาจากตลาด 250 บาท แต่มันใส่สบายมาก
และก็จะมีรอยขาดที่หัวเขาเล็กๆ
ไม่สังเกตุก็ไม่เห็น

แต่ชอบใส่เพราะมันมีเรื่อง
เพราะวันหนึ่ขนาดขี่มอไซวิบาก 250
บิดซิ่งเพราะรีบขณะที่จะออก
จาก Big C มีรถตู้ตัดหน้า
ล้มแบบสวย ลงไปนอนอยู่ข้างฟุตบาท
ช่างที่เห็นช่วยเข็นมาที่ร้านแล้วถามว่า

ลุง ลุงไหวป่าว
ไหว ผมตอบ

ทุกครั้งที่ใส่มันคอยเตื่อน
ว่าถึงจะลุง ก็ยังไหว ลุงไหว

เมือปี 88 ผมนังรถทัวร์จากสิงคโปร์มาหาดใหญ่กับอาจารย์สมชัยแลัคณะ
ประมาณตี 1 รถพริควําสึ่ตลบในมาเลเซีย
กระดูกมือซ้ายหักและกระดูไห้ปลาร้าหัก
หมออินเทอรมาดูบอกไม่เป็นไร กินยาแก้ปวดเดียวก็หาย
ผมเจ็บและเหนือยมาก
บอกตัวเองว่าถ้าถึงหาดใหญ่จะนอนรรพักให้สบาย
ถึงหาดใหญ่นำท่วม
ผมไปรพ เขาว่าไม่หนักนอนรพไม่ได้
ผมถามไปนอนไหน
ไปนอนวัด
ผมนอนวัดเอารองเท้าเป็นหมอน
สองชั่วโมงไม่ไหวเลยเดินำปที่รพทหาร
เขาadmitทันที
ตอนเช้า มีพยาบาลสาว
มาดูแล
เธอยิ้ม ผมหายเจ็บทันที
เธอถามว่าเป็นอะไรยังไง
เธอก็จัดการเอาอาหาร เอายา เช็ดหน้า
เธอเห็นเสื้อผมขาดเธอก็ไปหามาให้จนได้
เธอยิ้มและวอกให้ดูแลตัวเอง
แล้วเธอก็กลับไปนั้งเขียนบันทึกที่โต๊ะ

งานจากใจมักจะมาพร้อมเรื่อง
ไม่ใช่แค่ตับไตใส่พุง
แต่อาจเป็นตับของลุงที่เสียลูกที่เยาววัย
เลยย้อมใจในวงเหล้า

หรืออาจเป็นไตจากความดันสูง
เพราะชีวิตที่ดันทุรัง ที่ต้องดั่งดน เพราะอยู่ตัวคนเดียว

หรือพุงของคนเหง่า ที่มีเพียงอาหารเป็นเพื่อน

เวลาคุณนั้งที่โต๊ะเขียนบันทึกคนไข้
หวังว่าโต๊ะคุณจะจำเรื่องราวจากใจ
เพราะคุณใส่ใจในสิ่งที่ทำ

Advertisements

Read Full Post »

ชายชรา มองหน้าชายหมุ่มที่กำลังไฟแรงค้นหาสัจธรรม สายนะ ถ้าสายมันตึงเกิน มันจะขาด

ถ้ามันหย่อนมันจะไม่สามารถผลิตเสียงเพลงที่ไพเราะ เสียงไพเราะสายต้องตึงพอ ไม่ตึงมากไม่หย่อนมาก

เรากลังอยู่ในสังคมที่มีความแตกแยกสูง polarization กลายเป็นปรากฎการณ์ที่เราเห็นอยู่ทุกวัน ในแวดวงการเมื่อง การศึกษา การปฎิบัติ มุมมอง ผมสังเกตุว่า บ่อยครั้ง รากของ polarization ดูเหมือนจะเป็นความคิดแนว linear logic  ซึ่งมีรากมาจากสมัยใหม่นิยม (modernity) เพราะ ใน linear logic ที่ได้เข้ามามีบทบาทมากในระบบการศึกษาของเรา มันมีทางออกแค่สองทาง ไม่ถูกก็ผิด ไม่ดีก็เลว ไม่ขาวก็ดำ มันคือขอบเขตุของเหตุผล ที่มักจะใช้กัน และบ่อยครั้งความจริงมักอยู่กลางๆ ทุกครั้งที่ผมได้ยินคำพูดแน่ extreme  ผมระวังเสมอ ไม่ใช่ไม่มีความเป็นไปได้แต่ มันน่าสงสัย วเพราะแนวคิดแบบนี้มักจะไม่สามารถ เก็บข้อปรีกย่อยที่ซับซ้อน ในอีกแง่มุมปรัชญาเอเซียมักจะเน้นการความสามารถที่จะยึกขั้วสองขั้วที่แย้งกัน โดยไม่ให้เป็นปฎิปักษ์

 

 

Read Full Post »

Roller coasters are definitely not my favorite. I remember when a group of friends visited Disneyland and every one wanted to ride Space Mountain. I had to act brave but held on to the handle so tightly and uttered a few non-sensible syllables to calm myself down. I often tried to look for smaller ones in order to increase my courage. Perhaps it was helpful but certainly a not cured. What a metaphor for life when internally one swings in the extremes in between…joy and sorrow, hope and disappointment, high and low, smiles and tears, fun and pain…and the ride keeps going. Perhaps one way to deal with this roller coaster is to stop and a get out of it so that you can remove yourself and watch the ride. The other way is perhap to just enjoy the ride…taking them all in…the high and the low, the fear and the thrill, and believe that in the end, the very end end of all…one will always come out all right.

Read Full Post »

We create meaning through story telling. We tell stories by weaving events into a pattern that conveys a sense of who we are in the configuration of the “happenings” in our lives. Perhaps at the core of each story lies a desire for validation through plots and circumstances of life, or  of being thrown into life itself. However, how is story to be told in the face of trauma. Where is the place of validation of value in traumatic events especially when the trauma takes on a very personal nature. The life of Pi takes trauma to a different level, the level where transcendence is required to be able to even tell stories. And there he was in a small boat after the sinking of a commercial ship with a tiger, a hyena, an orangutan, and a zebra survived to see the hyena killed the zebra and the orangutan. And most importantly, hyena being killed by Richard Parker, the Bengal Tiger. And the rest of the story was just him and the tiger on the boat trying to survive, trying to tame the tiger, trying to negotiate with the tiger, trying to live with the tiger, trying to survive with the tiger on the same boat. How does one tell validating stories in witnessing events of violence? When the evil cook (hyena) murdered his mother (orangutan) and a sailor (zebra) and in anger and through survival mode he killed the cook. He, Pi, was Richard Parker. It is one thing to witness violence. It is another when violence emerges from within oneself. So Pi told stories of how he came to term with Richard Parker and how, finally upon landing on the shore, Richard Parker just disappeared into the forest. When trauma is too damaging, one has to turn to metaphor to convey meaning because facing raw reality of one’s internal violence, especially for a boy, is just too destructive. The story of Pi is the story that helps to sustain a person in the face of deep trauma. It is metaphoric process of meaning making. It is externalizing internal violence into a fantasy that is manageable for the soul.

Read Full Post »

 

For the past 15 years or so the opportunity to reflect on spirituality has been placed before my path. I receive this as a gift in the soul’s journey. The reward has been rich although the path, tumultuous. Numerous individuals intersect on this path through various avenues be it academic papers, publications, conversations, and texts in various forms including narratives. I have witnessed those who claim expertise on spirituality through acquisition of vast knowledge of the field or via vigorous research. It seems ironical in a way because spirituality is the path toward emptiness and it is within the realm of nothingness that spirituality is experienced in variety of dimensions. It is in emptiness that we come to experience God more fully. It is when a self is able to strip itself of all societal affirmations that one can stand before God being truly authentic. Making a name for oneself out of spirituality is an oxymoron. Toward the unknown seems the Divine path toward becoming a full self before God. And so I like to think that my goal in life is to amount to nothing.

Read Full Post »

I have seen many villagers who used to have many buffalos, cows, and chickens living on five acres of land. They were once satisfied with life and were named successful. And then there were motorcycles, pickup trucks, mobile phones, and processed food in the market. Then they were told what they really needed in life in order to be happy. Things they needed to have. Processed food was better than their chickens and vegetable in their backyards. Their buffalos were not as good as the pickup trucks and their village ways of communication had to be replaced by cellular phones. And they became less satisfied. And they started to think of themselves as the outsiders. And they felt poor and oppressed. They were once again told that to move into the inner circle, to feel better about who they are, they needed to exchange buffalos for trucks, cows for motorcycles, and chickens plus cabbages for processed food. And they started to feel better about themselves owning trucks, riding motorcycles, speaking through cellular phones, and eating hamburgers. They thought life must be better even though they have sold their animals and lost their farms. From self-employed they have become employees. From owning farms, they are employed to work on their very own farms.

When globalization is driven by market capitalism, the world becomes a poorer place to live in because big corporations will always control the market making it impossible for independent farmers to compete.  Soon we will be faced with the world controlled by few major corporations dictating policies for their self-preservation.

We were told that we live in a global village. And interdependency is a necessity. We have to learn to live with one another, depending on one another, selling and buying products from one another. I think interdependency is a great idea. However there is also that false dependency where mutuality is not the basis for ethical conducts. The more we depend, the less free we become. The less we depend on others for our sustenance, the more free we become. The more we need, the less we have. It seems to me the simpler we live, the more space we have.

Read Full Post »

We each have many selves as we live through our lives. There are often random and contextual. We feel a certain way in a certain situation or with certain people. And then our feeling and self-perception change with social contexts and life situation. And often this is how we move along in life. And then there’s alchemy. My son was reading the book The Alchemist and the story was about a man who went in search for a hidden treasure and after all those long journeys through trials and tribulations he finally returned home only to discover that the treasure has all along been hidden right where he belongs. I suspect one’s life journey is this path toward the Self, our very core authentic self. And we all go in search for this and probably find some fragments of ourselves here and there. Perhaps until we are able to find the core narrative of who we are, it is going to be difficult to pull ourselves together. Without the main narrative, we will often be drawn into how others tell our stories. And we will be drifted along with all these different narratives, the stories that are being told about us.  Perhaps life is about the process of discovering this main personal narrative, this story that I am telling about myself and in this story we slowly have to negotiate with how others tell our stories.  It is the challenge of retrieving our sense of self from these other narratives, pulling the fragmented selves slowly together. Pulling them from various sources.  And we will keep discovering these fragments in various situations of our lives. The calling of the alchemical process is to take these other stories we have been told about who we are, and claiming them within the context of our core narrative. The path is the return of the fragmented.

Read Full Post »

Older Posts »